Ən son yeniləmələr Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • Vüsalə Dövlət 16:06 on April 22, 2012 Sabit keçid | Reply  

    “Bazar günü” Sumqayıtın bazarı 

    Sizə təqdim edəcəyim foto reportajın mövzusu Sumqayıt sakinlərinin “Bazarlıq günü” ilə bağlıdır. Şəkillərdə siz Sumqayıtın müxtəlif yerlərində, müxtəlif insanların bazarlıq edərkən və ya satıcıların iş başında çəkilmiş şəkillərini görəcəksiniz.

    Sumqayıtın tanınmış ticarət mərkəzi "Karvan" nın bir hissəsi və bazarlıq etmiş insanlar...

    "Karvan" ticarət mərkəzinin yaxınlığında "Romantic" açıldıqdan sonra, deyilənlərə görə, Karvanın bazarı "ölüb"...

    Sumqayıtda bazar günləri satıcıların işi yaman çox olur...

    Tərəvəz alan yaşlı kişi...

    Yanındakı 5-6 əşyanı satmağı gözləyən yaşlı qadın...

    Satdığı ətirlər haqqında ağız dolusu danışan satıcı və ona qulaq asan cavanlar. (Satıcı çox danışsa da, oğlanlar sonra bəyənmədilər)

    Alış-verişdən qayıdan iki insan...

     
  • Vüsalə Dövlət 19:11 on March 11, 2012 Sabit keçid | Reply
    Tags: ayaqqabı, bina, palçıq, Sumqayıt, şikayət   

    Ayaqqabıların şikayəti… 

    Düşünürəm! Düşünürəm! elə bir mövzu tapa bilmirəm ki, yaşadığım yerlə bağlı olub, üstəlik də məni narahat etsin. Axı bizə mövzu tap, məqalə yaz deyəndə ağlımıza gələn ilk nəsnə problem olur. Bəlkə də sizə təəccüblü gələcək amma deyim ki, mənim nə yaşadığım şəhərdən, nə də ki məhəllədən şikayətim var. Aha! İndi yadıma düşdü :) Sumqayıtda təkcə bir məsələ məni narahat edir. Binamızın qarşısında hər yağışdan, qardan sonra yaranan palçıq. O, palçıq ki, evdən çıxanda tərtəmiz ayaqqabılarımı elə beş- altı addımdan sonra yaman günə qoyur. O palçıq ki, hər axşam evə qayıdanda ayaqqabılarıma yapışıb, mənimlə birlikdə evə girir. Bir neçə illik məlumatıma istinad etsəydim bildirərdim ki, binamızın qarşısı sonradan belə olub. Yəni mənzillərin istilik sistemini bərpa etmək üçün boruların çəkildiyi vaxt. Amma yenə də özümə inanmayıb bir- iki nəfərdən bu məsələ ilə bağlı sorğu-sual edəndən sonra məlum oldu ki, YOX! elə bu binanın həyəti əvvəldən belə imiş. Onda beynimdə bir sual yarandı? Görəsən, sakinlər niyə sakit durub, neçə illərdir yaşadıqları binanın həyətini düzəltdirmirlər?
    Bəlkə də onları ayaqqabılarının palçıqlanması narahat etmir. Qınamıram da. Axı bu qədər problemin içində kimdir ayaqqabılarının dərdini çəkən?! Təkcə mən bu məsələdən hər il payız, qış aylarında narahat oluram. Çünki Bakıda insanların əksəriyyətinin ayaqqabıları təmiz olur. Mənsə həyətimizdən çıxandan sonra palçıqlanmış ayaqqabılarla Bakıya getsəm elə təəssürat yaranar ki, hansısa ucqar bir kənddən indicə gəlmişəm. Neynim ee? deyib keçmək olmur axı.Günümün 12 saatını Bakıda keçirirəm. Həm də ayaqqabılar hər gün yuyulduğundan tez xarab olur. Təqaüdümün üstünə qoyub hər fəslə iki ayyaqabı almalı oluram. Amma bütün qeyd olunanlara baxmayaraq bundan xeyir tapan insanlar da olur. Kimlər?!
    Əlbəttə ki, nəm salfetka satanlar! :)

     
  • Vüsalə Dövlət 08:05 on February 17, 2012 Sabit keçid | Reply
    Tags: depressiya, fikir, hədəf, məqsəd, nöqtə, qarışıqlıq, səhv, təzad   

    Fikirdəki təzadlar… 

    Hər son bir başlanğıc. O başlanğıc üçün bu sona dəyərmi? Bəlkə dəyər. Yooox, bəlkə də dəyməz. Axı nə bilirsən o başlanğıcın arxasındakı sonları. Və hər sonla başlayan başlanğıcları.
    Nədir SON? Bəlkə bütün səhvlərə, çatışmazlıqlara, əskikliklərə və nələrə nələrə yekun vurub, hər şeyi unudub yenidən yeni səhifə açmaq üçün verilən bir şans. Yox, bəlkə də bütün uğursuzluqlardan, bütün məğlubiyyətlərdən sonra insanın məğlub olmuşcasına etmək istədiklərinə, məqsədlərinə, hədəflərinə qoyduğu bir nöqtə.
    Bəlkə də qaçmaqdır hər şeydən – səni yoranlardan, həyatına müdaxilə edənlərdən, idarə etmək istəyənlərdən. Bəs qu qədər asandırmı?Bəlkə də asandır amma hara gedə bilərik? Getdiyimiz yerlərdə bizi nə gözləyir? Arxada kimləri qoyuruq və arxamdan nələr deyəcəklər? sualları çətin edir bu işi. Yox, çətin etmir, mane olur. Bizə, getmək istəyinə, hər şeyə son qoyub, yeni bir başlanğıcla yaşamaq həvəsinə. Bir carə qalır. Onu edirik- özümüz özümüzdən qaçırıq. Aldadırıq, aldanırıq. İnanırıq yeni başlanğıca, daha doğrusu inandırırıq özümüzü. Hər şey geridə qaldı, yepyeni səhifədə əvvəlki yaşananlar olmayacaq deyirik amma unuduruq.Ürəyimizi, beynimizi, gözlərimizi özümüzlə hər yeni səhifəyə, hər yeni başlanğıca daşıdığımıza. Oralarda həkk olunub onlar. Qaçmaq, unutmaq istəmək, yeni başlanğıclar belə kömək etmir yaşananları silməyə…Sadəcə bir söz qalır təsəlli tapmağa: Hər şey keçib, bu da bir gün keçəcək…

     
  • Vüsalə Dövlət 21:19 on December 11, 2011 Sabit keçid | Reply  

    Görünən – Görünməyən 

    Hər şey pisdir. Yaxşını görməyə çalış.
    Hər şeyin sonudur. Hər son bir başlanğıc.
    Bütün insanlar pisdir. Sən yaxşı ol.
    Hamı yalançıdır. Həqiqət sən ol.
    Problemlər çoxdur. Hər dərdin dərmanı var.
    Pul yoxdur. Sənə verilən imkanlarla qazanmağı bacar.
    Təhsil pisdir. Var olandan istifadə etməyi öyrən.
    Yol tıxacdır. Nə gözəl, kitab oxu.
    Vaxt yoxdur. Olmayan vaxtın dəyərini bil.
    Həyat mənasızdır. Kim mənalı qılsın onu sənçün?
    Yaşamaq çətindir. Əslində, onu çətinləşdirən insanlardır.
    Dünya fanidir. Sən əbədiyaşar olmağın yolunu tap.

    P.S. Əlavəsi olan varsa buyursun yazsın, amma qanunauyğunluğu qorumaq şərtiylə :)

     
  • Vüsalə Dövlət 20:55 on November 12, 2011 Sabit keçid | Reply
    Tags: aksesuar, Elmlər Akademiyası metrosu, konfrans, müsahibə   

    Kiçik aksesuarın böyük həyat dərsi 

    Tam başqa məqsədlə getmişdim o gün Elmlər Akademiyası metrosu tərəfə. Rəfiqəmlə konfransda iştirak etdib, ordan da universitetə gedəcəkdik. Konfransdan sonra dərsin başlamağına 1 saat qaldığından metronun yaxınlığındakı insanlara hazırlayacağımız sorğu ilə bağlı suallarımızı vermək qərarına gəldik. Rəfiqəm bir qadından müsahibə alanda qarşıdan gələn və əlindəki aksesuara maraqla baxan qız diqqətimi cəlb etdi. Daha doğrusu əlindəki maraqlı əşya. Görəsən hardan alıb? deyə özümə sual verirdim ki, bir az irəlidə ortayaşlı qadının nəsə satdığını gördüm. O muncuqlardan müxtəlif stolüstü əşyalar, telefonlar üçün aksesuarlar hazırlayıb taxtanın üzərinə düzmüşdü. Yaxınlaşıb soruşdum: “ Bu neçəyədir”. Cavab gəlmədi. Telefon aksesuarını əlimə götürüb baxdığımı görəndə bir manata dedi. Rəfiqəm müsahibəsini bitirib yanıma gəldi və sorğumuzun sualını ona da ünvanlamaq istədi amma o, əli ilə işarə edib eşitmədiyini bildirdi. Qəribə hiss etdim özümü. Bəlkə də almayacaqdım o breloku. Amma pul kisəmdə az pul olmasına baxmayaraq bir manatı verib aldım. Niyəmi? Yazığımın gəldiyini düşünməyin. Aldığım o əşya bir manat dəyərində olsa da, mənə həyatım boyu unutmayacağım dərs verdi. Hər nə olursa olsun hər zaman öz zəhmətinlə pul qazanmağın bir yolu vardır.
    Bu gün “Pulun, daydayın yoxdursa sürünəcəksən” prinsipi ilə yaşayanlar kifayət qədərdir. Hətta pulu, “hörməti”i qazanıb, bir insan üçün dəyərli olan nəsnələri itirənlər də az deyil.
    Telefonumdan asılı qalan o kiçik aksesur mənə o gün aldığım dərsi hər gün verir: “Nə edirsən et amma öz gücünə, öz zəhmətinlə et”.

     
    • artiie 10:48 on November 16, 2011 Sabit keçid | Reply

      cox maraqlidir. eslinde o gorduyun insan tek deyil.cox gormusem.bir yere gelerek hemin problemi olan kesler ozleri oz elleri ile aksesuarlar duzeldib satirlar.
      ugurlar Vusala

  • Vüsalə Dövlət 21:41 on November 11, 2011 Sabit keçid | Reply  

    Bəs sonra??? 

    Özümə yol cızıb, qarşıma məqsədlər qoyduğum gündən bəri birinci dəfə idi ki, bu sual yarandı beynimdə. Birdən bu yol mənim istəklərimə gedib çıxmasa necə olacaq?! O an hər şey qapqara, mənasız göründü gözümə. Sonra unutdum bu sualı və yenə də cızdığım yolla yeriməyə başladım.
    Hədəflər, məqsədlər…Düşmüşük bunların dalınca heyy gedirik. Səhərlər, gecələr bir-birini əvəz edir, ömürdən bir gün daha azalır və biz yenə gedirik. Bəzən çox uzaq olsa da, alatoran görünən hədəfə. Bəzən də, heç görünməyən amma qarşıda olduğuna əminlik duyduğumuz istəklərə.
    İnsan kimi yaşamaqdan vaz keçirik. Gecəmizi gündüzümüzə qatıb məhz o istəkləri həyata keçirmək üçün didinirik, dirənirik. Mübarizə aparırıq, güzəştə gedirik, bəzən sözümüzü içimizdə boğub, “bir az da döz hər şey o hədəfə çatana qədər çətindir” deyib özümüzə təsəlli veririk. Tutaq ki, düz edirik. Bəs sonra? Bu sualın cavabı kiməsə məlumdur, kiməsə də yox.
    Bəlkə sonrası heç vaxt olmayacaq, bəlkə də yeni arzular dalınca yeni yürüyüş başlayacaq.

     
    • lalemusa 22:00 on November 11, 2011 Sabit keçid | Reply

      Esas odur ki, gedirik, dayanmadan gedirik… Bundan gozel ne ola biler? Arzularin, isteklerin, mubarizenin tukendiyi yer getmemekdir – bir yerde donmaqdir, eyni yerde saymaqdir. Geden ayaqin yorulmasin :)

    • artiie 11:09 on November 12, 2011 Sabit keçid | Reply

      sonrasi hecne…
      yazini ilk defedir oxuyuram? amma cox xosuma geldi.ve mene de bu sual maraqlidir. heyatimiz yoxxa cixir neyese gore yashaya yashaya…
      ugurlar

  • Vüsalə Dövlət 17:15 on August 2, 2011 Sabit keçid | Reply  

    Bağda ərik var idi… 

    Bu məsəli deyənləri heç anlamırdım. “Axı əriyin salama nə aidiyyatı var? Mənim bağım yoxdur, o bağın da əriyi də yoxdur. İndi mənə salam verməyəcəklər?” – deyirdim.
    Yaşadım, öyrəndim. Elə dünyanın çığal oyunlarını, insanların saxta gülüşlərini, riyakar davranışlarını öyrəndiyim kimi. Heç demə nə o bağ mən bildiyim bağ , nə də ərik o əriklərdən imiş.
    Bu məsəl bir zamanlar işləri düşəndə insanın dörd bir yanına pərvanə olan, çıxarları xətrinə “Dostumsan” deyən insanlar üçün deyilibmiş. O zamandan çox vaxt keçib, amma təəssüf ki, bu məsəli deyib də xatırlanası insanlar azalmayıb.
    Bağı bol olanın ətrafında o qədər insan toplaşıb ki, bağ sahibinin gözü kor olub. Ayırd edə bilmir kim, nə üçün burdadır. Bəlkə də buna ehtiyacı da yoxdur. Axı hər kəs ona salam verir, hörmətli, izzətli olur. Necə deyərlər, bağda ərik var, salamməlük də var hələ.
    Vay o günə ki, o bağ quruya. Onda bağ sahibinin gözləri yavaş- yavaş açılır və görür ki, hərə üzünü çevirib, heç arxasına baxmadan gedir digər bağ sahibinin yanına. Onda yaranacaq niyə sualına cavab da çox sadə olur: “Ərik qutardı salamməlük qutardı”.
    Deyirəm, kaş bağımız hər zaman əriksiz olaydı, bəlkə o vaxt ərik xətrinə yanımızda olanlar da olmazdı. Sonra da düşünürəm …

     
  • Vüsalə Dövlət 18:19 on July 9, 2011 Sabit keçid | Reply  

    Adı beynimə həkk olmuş rəssam… 

    “Dünyaya gələn kimi başqasının ayaq izləri ilə yeriməyə başladım”

    Salvador Dali

    Rəssam, pianoçu və skripkaçı olmaq uşaqlıq arzum olsa da bu istəklərimi reallaşdıra bilmədim. Düşünürəm ki, bu sahələrin peşəkarı olmaq üçün insanın xüsusi istedadı olmalıdır. O xüsusi istedadı özümdə kəşf edə bilməməyimə baxmayaraq, məhşur rəssamların çəkdiyi əsərlərə baxıb onların nə demək istədiklərini çözmək, piano, skripka ifaçılarının musiqilərini dinləyib, musiqinin ahənginə qapılmaq asudə vaxtımı sərf etdiyim ən sevimli işlərimdəndir. Məqsədim sizlərə bu barədə danışmaq deyil. Əsərlərini çox sevdiyim bir rəssam- Salvador Dali haqqındakı bilgilərimi bölüşməkdir. Mənim Salvador Dali ilə qiyabi tanışlığım bir dostum sayəsində oldu. Rəssamlara və rəsm əsərlərinə olan marağımı görən dostum Dalinin rəsmlərinə baxmağı mənə tövsiyyə etdi. İlk baxışda onun əsərlərindəki kəpənək təsvirlərinin çoxluğu və eyni rəsmdə əks olunmuş detalların yaratdığı müxtəlif şəkillar diqqətimi cəlb etdi. Həyatı barəsində əldə etdiyim məlumatların isə ən maraqlı məqamları bunlar oldu.
    20- ci əsrin böyük ispan rəssamı Salvado Dalinin əsl adı Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí y Domènech-dir. O cümlədən ona El Salvador “ Qurtarıcı” ləqəbini də veriblər. Sigmund Freudun yazılarından təsirlənərək sənətini sürrealizmlə təməlləndirdən rəssam sürrealizmin tanınmasında və toplum içində yayılmasında böyük rol oynayıb. Qeyd edim ki, sürrealizm tərəfdarları öz əsərlərini şüuraltı fikirlərə görə formalaşdırırlar. Onlara görə ağıl və məntiq dəyərsizdir, insanı yönləndirən məqsədləri və şüuraltı istəkləridir.
    O, 1904- cü ilin 11 mayında İspanyada Figuerasın bir kəndində dünyaya göz açıb. Dünyaya gəlməzdən 3 il əvvəl, 6 yaşında vəfat etmiş böyük qardaşının adı da Salvador olub. S.Dalinin ana və atası isə böyük övladlarının onun bədənində yenidən dünyaya gəldiyinə inanıblar. Daha sonra S.Dali onların bu fikirləri ilə əlaqədar deyib: “Dünyaya gələn kimi başqasının ayaq izləri ilə yeriməyə başladım. Məni sevərkən, əslində, hələ də onu sevirdilər. Bəlkə məndən daha çox. Atamın sevgisindəki bu sərhədlər həyatımın ilk günlərindən mənim üçün çox böyük yara oldu”.
    Salvador istirahət günlərində dostları Sagibarbá ve Josep Samitier ilə futbol oynamağı çox sevib. Xatırladım ki, Sagibarbá ve Josep Samitier sonrakı illərdə Barcelona klubunun futbolçuları olublar.
    Dali 6 yaşında aşpaz, 7 yaşına çatanda isə Napalyon kimi olmaq istəyib. Onun çəkdiyi ilk rəsm “Xəstə uşaq” adlanıb. İlk rəsm sərgisi 1919- cu ildə Figueres’dəki Municipal Theater’-də olub. Sərgisindən iki il sonra, 16 yaşında anasını itirən Dali bu hadisədən təsirlənsə də, atasının xalası ilə evlənməsi baş verənləri asanlıqla unutmasına şərait yaradıb.
    1920- ci illərin əvvəllərində Parisə ilk səfərini edən Dali orada Pablo Picasso ilə tanış olub və rəssamın əsərlərindən o qədər təsirlənib ki, sonralar bu təsirlənmə onun çəkdiyi rəsmlərdə hiss olunub. Günlük yaşantısı intellektual və varlı bir ortamda keçən Dalini qadınlar demək olar ki, heç maraqlandırmayıb. Sonralar, yəni 1929- cü ildə O, rus vəkilinin qızı, sürrealist şair Paul Eluardın həyat yoldaşı olmuş Gala ilə tanış olan Salvador üçün Gala bir sevgi, dost, əsərləri üçün isə model olub. 29- cu ildən bəri birlikdə yaşadığı Gala ilə evlənməsi isə 1934-cu ilə təsadüf edib. Bundan sonra o, bir çox sərgilərdə iştirak edib və ikinci dünya müharibəsi başlayan kimi, Gala ilə birlikdə Amerikaya gedib. Onlar 8 il Amerikada yaşayıblar və 49- cu ildə yenidən İspanyaya qayıdıblar. Dali 60- cı ildə Figuerasdaki ən böyük layihəsi olan “Dali teatrı və Muzeyi”ni qurmağa başlayıb. Salvador D. məhşur “Chupa Chups”un logosunu hazırlayıb və 69- cu ildəki avrovizyon mahnı müsabiqəsinin tanıtım və səhnə düzənlənməsini həyata keçirən rəssam olub.
    Bir çox uğurlara imza atan Dalinin həyat yoldaşı 1982- ci ildə vəfat etdikdən sonra onun səhhəti pisləşib. Hətta rəsm çəkməyi də dayandırıb. İspanyadakı villasındakı yanğından sonra daha da pisləşən Dali, son illərini Puboldakı villasında və özünün qurduğu teatr- muzeyindəki Torre Galateadakı şəxsi otağında keçirib.
    Salvador Dali 23 yanvar 1989- cu ildə, 84 yaşında Figueras xəstəxanasında vəfat edib. Onu, Figuerasda böyük qübbənin altında dəfn ediblər.
    Dali bütün var- dövlətini və rəsm kolleksiyasını İspanya dövlətinə vəsiyyət edib.
    Xatırladım ki, qeyd etdiklərim rəssamın yaşadıqlarının və uğurlarının sadəcə bir hissəsi idi.

    P.S. Ətraflı məlumat əldə etmək istəyənlər http://www.sonlaf.com/k70302-salvador-dali-nin-hayati-biyografi-kimdir-unlu-tablolar.html bu linkdən istifadə edə bilər.

     
  • Vüsalə Dövlət 17:03 on July 9, 2011 Sabit keçid | Reply  

    Sərhədlər və biz… 

    Elə hərəkət et ki, nə şiş yansın nə kabab.

    Sərhədlər… Dövlətləri bir birindən ayıran məftillərmi? Yoxsa insanları bir- birindən uzaqlaşdıran səbəblərmi? İstəklərimizə qarşı qoyduğumuz səddlərmi? Və ya İnsanlarla aramıza çəkdiyimiz görünməz pərdəmi?
    Hər biri fərqli xüsusiyyət danşıyan amma eyni sözlə ifadə olunan bu anlayışlar əslində hər kəsin həyatında bu və ya digər dərəcədə var. Həyatı boyu sərhədlərin yaratdığı maneələrdən əziyyət çəkənlər heç də az deyil. Bəzən dövlətlərin ərazilərini müəyyənləşdirən məftillər bir-birindən ayrı düşmüş, həsrət çəkən insanlara keçilməz dağ kimi görünür. Bəzən də cəmiyyətin daşlaşmış qanunları çoxlarını ürəklərindəki arzuları reallaşdırmaqdan məhrum edir. İnsanların çoxu bu sərhədlərə boyun əyib, öz xəyallarına, arzularına sərhədin o tərəfindən baxa qalır. Bəziləri də o səddi aşıb, buxovları qırmağa çalışır. Hər ikisinin acı nəticələri olur. Birində özün olmaqdan çıxırsan, digərində isə cəmiyyətin, ətrafının qınağına tuş gəlirsən.
    Elə hesab edirəm ki, əgər insan qarşısına qoyulan maneə sadəcə illərdən bəri insanların beynində kirəc kimi yer almış, doğru olub- olmadığı məlum olmayan bir səddirsə onu aşmağa dəyər. Axı biz öz dövründə dövlətin, cəmiyyətin qayda qanunlarını doğru hesab etməyib, onların çəkdiyi sərhədləri aşmaq istəyən insanların o dövr üçün lazımsız hesab olunmalarına baxmayaraq, sonradan tarixdə, insanların yaddaşında dahi biri kimi qaldıqlarının şahidi olmuşuq.
    Bəlkə də ən doğru hal həm cəmiyyətin, həm ailənin, həm də özünün fikirlərini nəzərə alıb özün üçün, hər kəsdən fərqli ama özününkündən ayırd edə bilməyəcəyi bir sərhəd seçməkdir. Burda deyiblər elə hərəkət et ki, nə şiş yansın nə kabab. Sərhədlərimizi elə müəyyənləşdirək ki, nə qınaq obyektinə çevrilək , nə də öz istəklərimizdən kilometrlərlə uzaqda qalaq. Bəlkə də çoxlarına çətin görünən bu məqam mümkündür. Ən azından iki seçim arasında qalmaqdan daha yaxşıdır.

     
  • Vüsalə Dövlət 15:33 on May 1, 2011 Sabit keçid | Reply
    Tags: adət-ənənə, biz Azərbaycanlıyıq, hörmət, mentalitet   

    … çünki biz azərbaycanlıyıq! 

    Vətən…Hər bir insan üçün bu söz eyni mənanı- anadan olduğu, boya- başa çatdığı torpağı ifadə edir. Bəlkə də doğru fikir deyil, amma mən belə düşünürəm, çünki mən azərbaycanlıyam.

    Adət- ənənələr… Hər bir millət üçün dəyişkən olan bu daşlaşmış qanunlar doğru və ya yanlış ola bilər. Amma mən öz adət- ənənlərimizi doğru hesab edirəm, çünki mən azərbaycanlıyam.

    Böyüklərə hörmət… Məcburiyyətdən və ya ürəkdən gələn istəkdən, fərqi yoxdur, bu Azərbaycanda bir qaydadır. Əgər yardım ehtiyacı olan yaşlı bir insan gördünsə ona kömək etməlisən, çünki sən azərbaycanlısan.

    Qadına verilən dəyər… Qadın incə varlıqdır. Ona hər zaman qayğı göstərmək, nəzakətli olmaq lazımdır. Bu qayğını mən də görürəm, çünki mən azərbaycanlıyam.

    Kişi olan yerdə qadın pul çıxarmaz… Çox vaxt dostlar arasında “ alman hesabı” tətbiq etməyimizə baxmayaraq, atamızın, qardaşımızın yanında pul çıxarmırıq çünki biz azərbaycanlıyıq.

    Susmaq… Bütün dünya insana söz azadlığı verib. Bizim də söz azadlığımız var, amma biz susmağa üstünlük veririk, çünki biz azərbaycanlıyıq.

    Unutmaq…Dostunu, düşmənini tanımaq. Hər bir insanın bacardığı bu işi bəzən biz bacarmırıq. Bizə düşmənlik edənlə bir müddət sonra dost olur,çörəyimizi bölüşürük, çünki biz azərbaycanlıyıq.

    Rüşvət vermək… – Ayıb oldu, gərək heç olmasa 5 manat verərdik. Yaşlı həkim idi. Həkimə pul vermədiyimizə görə utanırıq, çünki biz azərbaycanlıyıq.

    Avtobusda mehriban olmaq… Qapılarının güclə bağlandığı avtobusun dalınca qaçıb, saxlatdırdıqdan sonra adamları tapdalayıb içəri keçmək mənim hər gün gördüyüm hadisədir, çünki biz azərbaycanlıyıq.

    Oxumamaq üçün əlindən gələni etmək… Xaricdəki təhsili görəndə ah çəkib -“ Kaş belə bir yerdə oxuyardım” deyib xəyallara dalırıq. Amma çoxu əlində olandan düzgün yararlana bilmir, çünki onlar azərbaycanlıdır.

    Başqalarının fikrinə önəm vermək…

    • Parkdakı çəmənlikdə oturmaq istəyirəm,
    • Olmazz, gülərlər.
    • Gəl, burda şəkil çəkdirək,
    • Olmazz, millət bizə baxır.
    • Uşaqlarla gəzməyə gedəcəyik,
    • Nə danışırsan, qonşular söz edir.

    Bəzən biz də etmək istədiklərimizdən əl çəkirik, çünki biz azərbaycanlıyıq.

     
c
compose new post
j
növbəti yazı/növbəti şərh
k
əvvəlki yazı/əvvəlki şərh
r
reply
e
edit
o
Şərhləri göstər/gizlət
t
go to top
l
go to login
h
show/hide help
shift + esc
cancel
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.